Na de lange reis arriveren we in ons hotel in Gornesti. De volgende dag, zondag 8 april, verkennen we de omgeving. We zijn voor de lunch uitgenodigd bij Zoltan en Abigél. Zij zijn Hongaars sprekende Roemenen, hij is weg-en-waterbouwkundige en zij grafisch ontwerpster. Zoltan gaf zijn baan op en werkt nu als evangelist met de Roma.
Plan van aanpak
We praten uitgebreid en eten met elkaar en rijden dan naar Glodeni om het schoolterrein te bezien. Daarboven in de Roma-wijk is het wel even schrikken. Middeleeuwse toestanden: lemen huisjes, kapotte daken, een sloot vol troep. Hoofdschuddend bekijkt Cees dit alles. Kunnen we niet beter nieuwe huizen voor ze bouwen? Helaas… Maar we kunnen het schooltje verbeteren. Het is in elk geval een begin. Er wordt alvast een plan van aanpak besproken.
Verantwoordelijk
Allereerst wordt een glijbaantje opgesteld, buiten het hek. De kinderen zijn er niet meer weg te slaan. En als ze ruzieën om wie er het eerst op de glijbaan mag, worden de oudere kinderen aangesteld om de orde te bewaren. Die voelen zich heel verantwoordelijk.
Alleen al dat glas en die berg stenen, daar moet nog wat aan gedaan worden. Dus wordt terrein werd opgeschoond. Alle scherpe flessenhalzen en andere glas- en serviesscherven, alle plastic en papiertroep wordt in emmers verzameld. Hilly begint ermee, en meteen komen allerlei kinderen meehelpen, wat ze geweldig vinden. Het maakt ze mee verantwoordelijk. En ook moeders gaan vervolgens hun erf schoonmaken, en een stuk van de weg. Geweldig!
Het zonnedak heeft water-doorlatend doek (alles van tevoren op maat gemaakt), het terrein eronder moet worden geëgaliseerd, we storten er puin en daaroverheen aarde.
Maandagavond dienst in het kerkje in Gornesti. Zoltan is er, het houtkacheltje brandt, een ouderling gaat voor; Wim brengt de groeten van de IJsseldijkkerk-gemeente over en Zoltan vertaalt het in het Hongaars.
Kleuters
Anna-Maria en Amy zijn de juffen van de kleuterklassen. Elk nemen ze een dagdeel met drieëntwintig kinderen voor hun rekening, wat een meiden! Amy doet een IT-opleiding en loopt hier stage. Anna-Maria is de zus van Atilla, en hun moeder maakt twee keer een warme lunch voor ons. Wel fijner dan die droge witte boterhammen! 
De palen voor de hondenren waren al eerder gezet, Ad en Atilla voorzien de ren van gaas, en Wim graaft de berg scherpe stenen naast de glijbaan af, om dat gaas aan de onderkant af te dichten, zodat de hond er minder makkelijk onderdoor kan.
De schommel, nog een glijbaan en een wip worden geplaatst, ingegraven of in beton gegoten. 
Het dak op!
Woensdag bedenkt Cees, dat het toch wel goed zou zijn om het dak, dat behoorlijk lekt, te vervangen. ‘Beter nu meteen, dan dat we er nog eens voor moeten terugkomen.’ Niet te geloven: ze gaan het echt doen, nog twee dagen hebben ze, gaat dat echt lukken?
Donderdagmorgen worden er panlatten en folie gehaald bij de plaatselijke bouwmarkt, en tweedehands dakpannen ergens anders. 
Afscheid
De nu lege kar wordt volgestouwd met een via Zoltan geregelde hoeveelheid manden, meubels en andere producten. Die kunnen we weer verkopen op de zomermarkt!
Om geld te verzamelen voor twee schoollokalen? En vooral: leerkrachten!
Zaterdagmiddag om vier uur is alles klaar. Afscheid nemen van dit plekje, deze mensen, wel lastig hoor, en dan gaat de reis naar de grens van Roemenië. De volgende dag dan in een keer door naar Nederland.